zondag, augustus 25, 2019
Home > Feature > “Reanimeren? Ik zou het zo weer doen!”

“Reanimeren? Ik zou het zo weer doen!”

Vijf en half jaar geleden heeft Tineke Tuinstra een man gereanimeerd waardoor de man nog leeft. Op weg naar Emmeloord voor een voetbaltoernooi van haar zoon Davy, zag ze, terwijl ze met een vriendin de Polder in reed, een fietser de sloot in glijden. Op dat moment had ze met geluk een mondstuk bij haar waarmee ze de schuimbekkende man gereanimeerd had. Hiervoor had ze ook gelukkig een sjaal bij haar om de mond-op-mond reanimatie hygiënisch te laten verlopen.

 

Was u alleen op het moment van de reanimatie?

Ik reed met een vriendin en 2 kinderen op de achterbank. Ik zag zelf de man de sloot in fietsen waardoor ik mijn vriendin aandrong om snel de rem in te trappen. Waar ik me over verbaasde was dat zo wat iedereen doorreed alsof er niks aan de hand was. Gelukkig reed mijn neef Jan achter mij want die moest ook naar hetzelfde voetbaltoernooi, die stopte wel en belde 112. Via het alarmnummer kreeg mijn neef dus instructies die ik op moest volgen om de man te reanimeren.  Dit heb ik 8 minuten gedaan. Toen stopte er gelukkig nog een auto die hulp verleende, waarvan ik helaas nooit de namen te weten ben gekomen. Uiteindelijk kwam er een ambulance en heb ik nog even geholpen en ging ik vervolgens naar Emmeloord.

Heeft u nog veel contact gehad met het slachtoffer na het ongeluk?

Ja, in het eerstvolgende weekend ben ik gebeld door de vrouw van het slachtoffer. Hij lag toen in het ziekenhuis in Meppel. Zelf woonden ze in Almere en stonden op de camping in Blokzijl. Dat weekend ben ik naar het ziekenhuis gegaan, daar lag het slachtoffer in diepe slaap vastgebonden waar ik best van schrok. Vervolgens heb ik verteld wat er gebeurd. Daarna ben ik nog eens geweest met mijn zoon om te vertellen wie we waren. Nu hebben we eigenlijk geen contact meer omdat de kinderen dit niet meer willen, zij hadden erg veel moeite met de confrontatie omdat hun vader na de reanimatie een heel ander persoon geworden is. Het laatste contact was nog best recent, dat was telefonisch voor dit interview waar ze helaas niet aan mee wilden werken. Daarvoor is het denk ik wel 5 jaar geleden dat we voor het laatst contact hadden, omdat de kinderen dat niet wilden. Toen heb ik het maar een beetje laten verwateren.

Wat had het slachtoffer precies opgelopen?

Waarschijnlijk heeft hij een beroerte gehad, het hart heeft zeer waarschijnlijk een behoorlijke klap gehad door de val in sloot. Het slachtoffer is helaas nooit volledig herstelt. Toen het wat beter ging is het stel naar Steenwijk gekomen om mij en mijn zoon te ontmoeten, toen heb ik een mooi horloge gekregen. Mijn zoon Davy kreeg een mooie bal omdat hij groot voetbalfanaat is. Daarna zijn we samen nog een keer naar Almere geweest, toen merkte ik al dat hij al heel veel dingen vergat en erg veranderd was. Hij kan eigenlijk buiten huis om niks meer omdat hij een flinke hersenschade er aan over heeft gehouden. Het heeft veel impact op het gezin gehad, ze leven niet meer als een ‘leuk gezinnetje’.

Kon het slachtoffer u dan echt niet meer herkennen?

Nee, toen ik de man aantrof was hij buiten bewustzijn en heeft mij dus niet gezien. Na aanleiding van de gebeurtenissen in het ziekenhuis hebben ze de man beetje bij beetje vertelt wat er gebeurt was waarop hij graag wou weten wie hem gered heeft. Uiteindelijk hebben ze met behulp van een foto mij leren herkennen. Maar hedendaags zou hij mij niet zo maar herkennen, dan moet hem dat echt door zijn vrouw vertelt worden.

Zou u zo weer reanimatie uitvoeren?

Zeker, ik doe het zo weer, daarvoor heb ik toen destijds ook een cursus gevolgd bij de voetbalvereniging. Maar ik heb dan denk ik wel in mijn achterhoofd de gedachte “oké, het kan dus zijn dat de persoon die ik momenteel reanimeer niet meer hetzelfde word”. Dat vind ik best moeilijk.

Was het uw eerste aanraking met reanimatie?

Met een levend persoon wel, tijdens de reanimatiecursussen bij de voetbalvereniging hebben we toen destijds dus op een pop geoefend. Na aanleiding daarvan heb ik ook wat van die mondstukjes, waar ik dus mee gereanimeerd heb aangeschaft. Hoewel je denkt dat je ze nooit nodig hebt, kunnen ze toch heel belangrijk zijn, zoals in mijn situatie. Verder zit ik een toernooicommissie bij VV Steenwijk waar we eenmalig een incident gehad hebben waarbij een jongen buiten bewustzijn raakte, uiteindelijk was hier geen reanimatie bij nodig, gelukkig maar.

Wat denk u dat er gebeurt was wanneer u had doorgereden?

Waar ik mij dus echt over verbaasde is dat er heel veel auto’s gewoon doorreden alsof ze mij niet zagen. Niemand had hem ook zien liggen, het was het geluk bij een ongeluk dat ik hem zag vallen. Hij lag op de kop die sloot met zijn fiets over zich heen en als je er gewoon langsreed zonder je de val zag, kon je hem gewoon niet zien. Mocht niemand hem geholpen hebben dan was hij dood geweest want hij had het schuim al op zijn mond. Het klinkt misschien raar, maar iedere keer wanneer ik daar langs rij kijk ik altijd even naar dat hectometerpaaltje waar hij lag en dan besef ik dat wanneer daar een fietser in ligt, je hem gewoon echt niet kunt zien. Ik denk dus dat hij het anders niet overleefd had.

Zou u een reanimatiecursus aanraden?

Zeer zeker, bij sportverenigingen ongetwijfeld. Zelf als ik bij een voetbalclub binnen kom kijk ik eerst waar het AID-apparaat hangt en de nooduitgang is. Ik raad zeker jonge mensen aan om een cursus te volgen want je weet nooit wanneer het je overkomt, je hoopt natuurlijk nooit! Maar ik raad het iedereen aan om er zeker wanneer mogelijk een te volgen.

Nick
Nick Hellinga | Rustig / Sociaal / Lui | Mijn held: Kendrick Lamar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *